Jam ai që  zhvlerëson çarkun tend

E të njeh çdo skutë

Çdo vend ku ti fsheh

Çfarë ke frikë të ta dinë.

Kam shëtitur kudo,

Me detarët në ditarët e lagur

Me ushtarët në ushqimin e pahapur

Me të pasurit në lozhat e kamjes

Me të vobektët në vozat e skamjes

Me artistin në kufi të marramendjes

Me altruistin në limit të dhembjes.

Jam çfarë kërkon të vrasësh me çdo kusht

Jam neveria jote që çdo enë të mbush

Qetësia që kërkon me çdo çmim

Dashnor që s’justifikohet me asnjë qëllim.

Këtu do të jem miku im

Si ti luftoj për djathin tim

Shkëlqimin që verbon çdo shikim.

 

I gjithëpushtetshëm

një lutje kam për ty

për një bidè, diçka në kuzhinë

ujë të pijshëm, korrent

të mos harroj, një shtëpi

Po munde edhe njëfarë shkolle

ca shurup kolle

dhe një hallë me bole.

Ndoshta dhe një zgjidhje për dhimbjen e kokës

Për noterin, doktorin dhe pronarin e tokës

Po teproi diçka në mëshirën tënde

Mos e lër shiun të bjerë vënde, vënde

I gjithëpushtetshëm,

Për ato që marr vetë

Më fal, falemnderit

Sa të blej një kuletë.

.

.

.

.

.

.

.

.

Jam pikë shiu

E vogël si njeriu

Pa asnjë mbështetje

Bie në tërheqje

E bota zmadhohet

E ajri ngushtohet

Fatdorëzuar si qasja

Deri tek përplasja

Jam pikë shiu

E rastësishme si njeriu

Që fati pa sy

E zgjodhi për ty

Si unë je dhe ti

Pa mbështetje njeri

Fatdëshpëruar si qasja

Deri tek përplasja

E vogël si njeriu

Jam pikë,

pikë shiu.

 .

 .

 .

 .                    

Me hapa të ngatërruar, sidoqoftë

Ata ulen në këtë tryezë, duarlidhur

Të shtyrë si tespiet, me gishtin e kafes

Tre të marrë, tre të vrarë dhe tre të paditur

Këta gjuhëshqiturit kanë qënë poetë. Nuk janë më.

Ky syqituri ka qënë piktor. Abstrakt. (ëhëëë!)

Unë vetë jam skulptor. Kanë nevojë për mua.

Të tjerët janë të panjohur, me dëshmitarë të linçuar.

Përse i sollët këtu? Kjo tryezë është e nderuar.

Nuk duam kufoma! Kjo darkë është e helmuar!

Të flaken jashtë. S’revokoj privilegjet.

Na lini të hamë, mishin, jo ndërgjegjet.

Me tym i përzunë, si piratët nga dera

Shpirtflorinjtë, kokëkrisurit dhe thesarët me perla.

Në tryezë u derdh vera më e fortë

Njollosi statujat, pa zemër, pa kokë

Me muzikën e vjetër pastaj u mallëngjyen

Me hapa të ngatërruar, sidoqoftë, kërcyen.

 nga XHEKE

Kjo femër është një vepër e paplotë gjeniu. Sa për t’ju ndriçuar, po ju them se kryet ja kam vënë mbi baqth e ngjaj i lumtur si me zor pas një seksi të zgjatur për qejfin e saj. Kjo paplotësi e bën kaq të bukur (mbase them), mungesa zgjon interes tek njerëzit, të gjithë e duan sa e shohin. E si të mos e dua kur e duan të gjithë, pa e ditur që ajo çmendet pas meje. Ajo tymos kryeulur mbi një nënkresë të qëndisur basoreliev. Nuk e shoh, por e kam parë mjaftueshëm sa për t’ju pohuar se është çasti më i bukur mes nesh. Nga thellësitë e barkut befas i vjen një rënkim refuzues, unë lëviz pak dhe bie në rrëpirën mes shalëve të saj luksoze.“Nesër nisem!” - më thotë. “Po prit” - më vjen ti them - “nuk është as vendi as momenti dreqin”. Kohët e fundit është bërë arratiake, udhëton për punë pune, por kushedi me gjasë arratiset prej meje. Moment i zgjatur sikleti. Ngrihet dhe tërheq në sirtar një palë breçka çiklaminë që përhapin një aromë amorbidenti. Oda ngjyrëlimoni është shkrehur dhe në të mugët shoh breçkat që shkojnë avash aty ku duhet. Dhe ky sipar po mbyllet. Priten debate. Endet në odë me të njëjtën cigare dhe lutet që unë të luaj pjesën time. Jam zhvendosur në nënkresën e qëndisur dhe kam ngulur hundën thellë në kujtimin e flokëve të saj. Ti shijoj këto çaste para “ekzekutimit”.“Dëgjove, nesër nisem dhe kësaj here do të rri gjatë…” - e thotë me shpejtësi. Bie heshtje. Unë i mëshoj nënkresës; ajo siç duket është ulur e dërrmuar. Prej nga jashtë odës dëgjohet një frenim i lehtë veture, pastaj ca zëra të njohur kuturu dhe momenti mvishet me një ndjesi të ëmbël mëhalle. Ajo qan pazëshëm (si gjithmonë) dhe ndoshta është koha ti shkoj pranë. Shkoj cullak e qesharak. Në fytyrë jam damkosur me vulën e nënkresës që mbante kujtimin e flokëve të saj. Mendoni që nesër ajo do të jetë një kujtim. I avitem në finish të lotit dhe i them:“Unë këtu jam amor, ti veç kthehu…” - dhe i ngul gojën në buzën përposh, e lëshoj, e shoh në sy si të testoja tensionin në dy llampa elektrike dhe po po tensioni, pasioni, dashnia është aty tek sytë marramendës. Është koha për një dush të përbashkët dhe e marr hopa deri në banjë. Por diç më rëndon në stomak kësaj here dhe ajo e kupton. “Më lësho të lutem, ti je zverdhur. Më urren tani? Ka dy vjet që kur më sheh të zvedhur si meit mendon se e urrej. “E vërtetë është, urrej karrierën, industrinë, shpejtësinë, ikjet, avionët, urrej gjërat që na ndajnë që na ngucin, na tëhuajnë, na ftohin” - të gjitha këto ja them ndërsa e rikthej në minderin e së vërtetës. Dua ta shoh edhe njëherë të mbretërojë këtu para se karriera t’ja marrë kurorën. “Ne jemi aq të zgjuar sa ta kuptojmë këtë ndarje” - e ledhatoj dhe krisem përbrenda. Gjinjtë e saj majucë gëzojnë armëpushimin dhe ajo kërruset. Fjalët po ma tërheqin mendimin pa mëshirë. “Më parë të gënjeva, të gënjeva për të garantuar ikjen tënde. Unë nuk të pres më, nuk mund të të pres!”. Ajo është çuar dhe po rrëmon diku për pjesën e mbetur të peshkut të drekës. “A më dëgjon? Nuk të pres, nuk unë, …uk…cuk… “ - ca rrokje të çuditshme më zënë gojën nga përbrenda. Është ulur para një peshku gjysmëskeletik dhe rri më sytë lunatikë ballë meje. “Mbaroje peshkun” - i them. Sikur nga ky akt do të çlirohej kuptimi lidhjes sonë.

 

A i ndjen të prekin ethet e detit

Grua që zhvishesh në perëndim?

infrared.

kuti e çmuar. çiftëzim me përqasje

O zot, sa kam ndryshuar. përplasje.

ultraviolet.

moskundërshti këmbëngulëse. shpërthim.

tërheqje oqeanike, vrasëse.

qeli pa dyer në burgun intim.

grua që zhvishesh pas perdesh diku

rrudhë. si det i vdekur. nën drita blu.

                                                                                                fh

1. 

Përballë këtij qyteti      

                        Që ngritëm vetë

Tani jemi të pafuqishëm

Përbindëshi që rritën duart tona

Duart tona ka këputur

Gjysëm shakaje, gjysëm hataje

Sytë e së bukurës harlisen në vaje

Të sajat janë netët e këtij qyteti

Dhe fjalët e numëruara të një poezie

                                    të pamundur

“Poeti im nuk është filozof

Por veçse kafshë pa gëzof

Një dreq i vogël me fuqi sekrete

Që rrugën drejt vdekjes

Ta shtron me salltanete”

Nën këmbë të këtij qyteti

            Që e ngritëm vetë

Nga gënjeshtrat tona

U lind një e vërtetë.

2.

Po rritet një grua e vogël

Në këtë xhungël

Që është qyteti

I ideve ekzotike në koka mozaike.

Do mësojë të zgjedhë

Stilin e brekëve,

Për çdo vendim tjetër

Janë gratë e arkitektëve

Të cilave u bie barra e rëndë

Të zgjedhin pamjet prej qiellit të 9

Varfëria? Ja, në breg të atij llumi

Të shihen të vdekurit si praktikues gjumi,

Stampohet qyteti me harnën tjetër

Meshin importi tek brrylli i vjetër.

Një grua e vogël nga ëndrra po zgjohet

Çdo ditë qytet i ri, n’sa ajo vjetërohet

Askush nuk e njeh, askush s’do ta njohë

Syri kapakngjyer i qytetit don të shohë

Veç gra të lumnueme, gra arkitektësh

Tuj ngrehë gjysëmboshtin e definuem kohë.

 

I can’t be schooled.

And that’s as tragic as

Being a reserved observant to the rituals

Listed below are the reasons

for this failure,

No tale is too obscure

No fear too calculated

No forgiveness quite wholehearted

No man as tall

And that’s not all.

Seas go cold

Under the sick lights

You lay at my feet.

Ears off the ground

As we welcome

The Breed.

Hear, hear

It has been ruled

I can’t be schooled.

                                                     fh.